BİR ÇOCUK GİBİ OYNAMAK KENDİNİ HER ZAMAN....

Kendime dönüktüm

Yüzümde ezber gün halleri

Hangi uzak kapıdan

Çıkıp geldin fark edemedim

Tanrı misafiri

Bahçemde mimozalar açmıyordu çağlardan beri

Sana benzeyen güllerin kokusu hatırımda kalmamışken

Şarkılar söyledin metihler düzdün

İçime işledin

Hoş geldin..

başlangıçta tatlı bir tebessümdün dudağımda

Yeni gelmişliğinin heyecanı ,  kiraz ağaçlarının neşesi gibi

Sarmıştı benliğimi

Aşk’tı,  kendini yıllar sonra sende aştı

Mutluyduk, mutluydular

İçimizde papatyalar

Koparıp vermeye kıyamadık…

Ama olmuyor kurulamıyor geçmiş günlerin viran köşkleri üzerine yeni yapılar

Sandığa kaldırmaya beceremediğimiz birikmişliklerimiz

Usumuzdan gitmiyor

Belki alışmışız öfkeye, ezilmemek için ezmeye

Üzülmemek için üzmeye

Gün geldi istemeden

Papatyaları koparıp verdik elaleme

Yeni bir yıkıntı oluştu eskilerin üzerine.

Yeni yolculuğa başlangıç sabahı şimdi

Yaşadıklarımıza anı deyip gülümseyeceğimiz günlere

Bir elinle diğerine tutunup

Yokluğun acısını hafifletmeye

Ve günlüğe yeni anılar eklemeye

Gidiyoruz…

Hoşça kal…